"Ил арбасын ирләр тартсыннар!.."
Лилия Фәттахова 1972 елда Яңа Чишмә районы Чаллы Башы авылында дөньяга килә. 1995 елда Казан дәүләт педагогика институтының тарих-филология факультетын тәмамлагач, Яңа Чишмә гимназиясендә татар...
Лилия Фәттахова 1972 елда Яңа Чишмә районы Чаллы Башы авылында дөньяга килә.
1995 елда Казан дәүләт педагогика институтының тарих-филология факультетын тәмамлагач, Яңа Чишмә гимназиясендә татар теле, әдәбияты һәм тарих фәннәрен укыта. 2009–2013 елларда район мәгариф бүлегенең методик-мәгълүмати үзәгендә милли мәгариф буенча методист булып эшли. Яңа Чишмә урта мәктәбендә тарих һәм җәмгыять белеме фәннәрен укыта. Бүгенге көндә «Шәһри Чаллы» газетасы хезмәткәре. «Танырсыңмы?..» (2015) исемле шигъри җыентык авторы.
![13_liliya_fattaxova](http://maydan.tatar/wp-content/uploads/2018/02/13_Лилия_Фаттахова-e1518163407324.jpg)
Бу илдә
«Бу илдә табынып кына яшиләр...»
(Г.Морат)
Бу илдә – балбаллар илендә –
Табынып яшиләр ялганга:
Җан кыйган кылычның очында
Кан түгел, җиңүле гамь барга.
Бу илдә – балбаллар илендә –
Ялкыннар ялмамый ялганны.
Таш сыннар бастырып куйганмы
Дәрманын ирекле җаннарның?!
Бу илдә – балбаллар илендә –
Табынган саен җан абына.
Иблиснең тантана итүе! –
Очкыннан учаклар кабына...
Бу илдә – балбаллар илендә –
Өметне өзмәве бик читен.
Аллаһта – ышаныч, дигән көн.
Бары шул... бербөтен... бербөтен...
Дала үзе дә биктә
Эш аты гына булсам да,
Кайчак мин дә бер дулыйм:
Үз-үземне дала җанлы
Аргамак диеп уйлыйм!
Горур, имеш, кыю, имеш.
Үз-үземә баш, имеш!
Тәртә арасында гына
Мин шулай юаш, имеш...
...Тәртәдән чыксаң да – киртә.
Киртә сакта кич-иртә...
Аргамаклар кайлардадыр? –
Дала үзе дә биктә...
Сәясәт
Кемнәргә кул биреп,
Кемнәргә бирмәскә
Өйрәтә арымас экран:
«Монысы – дус безгә,
Ул безгә хәерхаһ.
Ә бусын сөймәскә, ул – дошман...»
Илемдә тамырым
Тирәннән үткәнгә,
Пәрвәрлек – ул минем канымда.
Катмарлы тарихым
Сеңдергән барысын,
Язылыр әле ул тагын да.
Ватанны сөяргә
Өйрәтү кирәкме
Кемгәдер нәфрәт тудырып?!
Олыла күршеңне,
Ут-күрше илләрдә
Сиңа шат дусларың булдырып.
Күздәге бүрәнә –
Күптәнге мирас ич...
Күптәннән аралар бозылган.
Тынычлык яклы без,
Шартлатып арыгач.
Канлы юл үткәннән сузыла...
Ә без әле...
Ә без әле мәхәббәткә сусап,
Сөю җырын җырлап яшибез.
Ә без әле һаман хыялыйлар,
Хыялыйдыр карты, яшебез.
Ә без әле гомер бакый шулай
Җир әйләнер диеп уйлыйбыз.
Ә без әле гөнаһларга батып,
Керсезләрнең серен урлыйбыз.
Ә без әле китап киштәсенә
Рәт-рәт итеп китап тезәбез,
Ә без әле гамьсез рәхәтлектә
Илләр арты илләр гизәбез.
Ә без әле менә шундый мәнсез!
Күзе ачылмаган мәхлук без...
Урманыбыз корый, күлләр кибә,
Авылыбыз бетә мәктәпсез...
Өе-өе белән бал кортлары
Юкка чыга тора – безгә сүз.
Балыклары ярга ташланалар,
Кошлар кырыла тора – без гамьсез.
Бәлки, беркөн Туфан суы кубып,
Җир өслеген алыр әле ялмап.
Дәрья төпләренә сеңеп бетәр
Буш хыяллар, гамьсезлек һәм ялган.
Ә без әле моны уйламыйбыз,
Безнең уйның иңе-буе – тар.
Тагын кайда, кайсы Җиһан-йортта
Безгә охшаш шундый Хуҗа бар?!
Көтү хәлләре
Сарык көтүенә ияләшкән Бүре –
Тинтәк малның иллә өркәклеген күреп.
«Берсен ботарлыйсың – башкалары кача.
Һичбер каршылык юк – көн дә берне аша!»
...Сарык сарык инде! Көтүчесез – харап.
Тәк ияреп йөри камчы-кулга карап.
И сөенә булыр, Яклаучым (!) дип тоеп,
Бергәлектәме эш, миең булса сыек...
* * *
«– А вы знаете татарский?
– Нет, но люблю слушать как папа с абзыем разговаривают. И песни люблю слушать...»
Ни үкенеч,
Үзең беләсең телеңне – балаң белми.
Якын итеп, «әти» дими, «әни» дими.
Чит кавемнең кубызына бии-бии
Үз өеңдә үз көеңнән биздеңмени?
Ни җитмәде? –
Кыйбла? Холык?? Вакыт???
Нигә алдың канатларын тартып?
Һаваларда хафа кыршавы дип,
Шуышыргамыни инде ятып??
Шулмы бәхет??
Нигә газиз балаң
Хәтер төпкеленнән моңнар эзли?
Яраклашкан саен ерагая,
Ерагая бара ара сезнең...
Ерагая ара үз-үзеннән...
Ана телендәге үз сүзеннән...
И-и-и, сүз генә, – димә!
Сүздән киткән!..
Сүздән килә кеше үз йөзенә...
Юк, кирәкми!
Юк, кирәкми миңа бу сәясәт –
Ил арбасын ирләр тартсыннар!
Турырагын юлның күрсәтсеннәр,
Кантарсызын эзләп тапсыннар.
Мин – хатын-кыз! Минем урным – арба...
Янәшәмдә – картлар, балалар...
Без шат җырлар җырлап барыр идек,
Нигә кайгыларга салалар?
Нигә гамьсезләнеп, ил арбасын
Упкыннарга илтеп териләр?
Нигә бер-беренә юл бирмичә
Упкын төбенә үк сөйриләр?
Юк, кирәкми миңа бу сәясәт! –
Ирләр тартсын илнең арбасын!
Тик бергәләп тартсын иде алар,
Таратмасын йортын-урдасын.
Жанна д`Арк булган... Сөембикә!
Гаҗизлектән – корыч холыклы.
Кем кулыннан корбан киткән алар,
Зар елатып гади халыкны??
Салулаган чакта ил арбасы,
Авызлыкка барып ябышкан
Фәүзияләр, Нәҗибәләр чыга
Явызлыкка каршы алышка...
Ләкин... ләкин... кабатлыймын янә:
Ил арбасын ирләр тартсыннар!
Аллаһ биргән акыл белән көчкә
Иманлырак эшләр тапсыннар.
* * *
Бата-калка йөзеп барган чакта
Дәрьяларның ярсу агымында,
Тотынырга салам булса да тап –
Маяк булып өмет калсын җанда.
Тынмас давыл булмас... Давыл соңра,
Күкләр серен ныграк аңларбыз без.
Кан хәтере исәннәрне барлар –
Яраларны тагын ямарбыз без...
Тотынырга салам булса да тап!
Тәкъдир көче – дәрья көче түгел.
Соңгы Сүзне җирдәгеләр әйтмәс –
Саламыңа ябыш, үҗәт күңел.
Комментарийлар